Γεννημένο Μέσα στη Θολούρα

Καλοκαίρι τέλος. Διακοπές τέλος. Λεφτά, επίσης τέλος...

Για αυτό και εμείς, καθώς μπαίνει σιγά-σιγά το φθινόπωρο, αλλάζουμε ενδυμασία και απο ξέγνοιαστοι τζίτζικες γινόμαστε τρεχαλατζήδες μέρμηγκες. 

Μαζευόμαστε πλέον σε ένα καμαράκι, μέσα στη ρεματιά του Πολυδρόσου, για να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε αλά σπιτίσια, αποτάσσοντας καθ' αυτό τον τρόπο τα αμάσητα του everyday life, που λέμε και στο χωριό μας.

Ωστόσο, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, προκύπτει το σπουδαίο ερώτημα: Τι μπορεί να συμβεί, όταν μαζεύεις μια παρέα από ξερόλες, σε έναν μικρό χώρο?

Αρχικά, να συστηθούμε, για να πάρετε μια πρώτη γεύση, σχετικά με το τι κουμάσια είναι τα άτομα που θα γράφουν από εδώ και στο εξής, σε τούτο τον εικονικό χώρο.

Τι είναι αυτό που θέλουμε να δείχνουμε: Άτομα της καλής παρέας, που γουστάρουν να συζητάνε για σινεμά και μουσική, εκτός των πολλών άλλων.

Τι είναι αυτό που μάλλον δείχνουμε αρκετές φορές: Άτομα που προσπαθούν να κουφάνουν ανυποψίαστα θύματα, με τη πρώτη κουλαμάρα που θα τους έρθει στο μυαλό.

Τι είναι αυτό που σίγουρα καταλήγουμε να δείχνουμε: Άτομα που δεν θα ήθελες σε καμία περίπτωση να συναναστραφείς, καθώς πίνεις την μετα-κινηματογραφική ή μετα-συναυλιακή σου μπύρα, σε κάποιο μπαρ της πόλης.

Θα προσπαθήσουμε να μη γίνουμε ανυπόφοροι, ως συνήθως. Αυτή τη φορά, η τύχη ίσως να σας χαμογελάσει, ω σπουδαίοι αναγνώστες. Η μπίλια ίσως και να κάτσει στο νούμερο που ποντάρατε, παίρνοντας πίσω τα τελευταία σας ψιλά.

Το αν θα ρισκάρετε για δεύτερη φορά (εάν συνεχίσετε να διαβάζετε τις μαλακίες μας τουτέστιν) είναι αποκλειστικά δική σας απόφαση, ενώ καμία ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί στη συντακτική ομάδα.

Για να προχωρήσουμε παρακάτω στο έργο, σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε τις ευλογίες του web που δόθηκαν απλόχερα στους άπληστους χωριανούς (αυτό είναι το que μας ρεμάλια, εδώ μπαίνουμε), για να μεταφέρουμε τις συζητήσεις μας -και πολύ περισσότερο τη μανία μας- σε ένα ιστολόγιο (πως το μιλάμε το ελληνικό, ρε γαμώτο).

Έτσι, όπως ο Γερμανός μάγος Dr. Caligari εκμεταλλευόταν τον υπναρά Cesare (σπουδαιότεροι μαύροι κύκλοι στην ιστορία του θεάματος να τονίσουμε) για να δικαιολογήσει τη ματαιοδοξία του, έναν αιώνα πριν, έτσι ακριβώς και εμείς -εκμεταλλευόμενοι τις ευλογίες που αναφέραμε προ ολίγου- θα αραδιάζουμε εδώ τις ιδεάρες μας, μπας και βρεθούν άλλοι πειραγμένοι που θα διαβάσουν όσα γράφουμε και κάπως θα διασκεδάσουν (θα είσαστε πράγματι πειραγμένοι, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε).

Στο παρασύνθημα λοιπόν... Το όνομα αυτού... Frame & Fuzz (μικρή διακοπή για χειροκρότημα και λατρευτικές θυσίες).

Μια μικρή περιγραφή για τις βρωμόφατσες που απαρτίζουν την ομάδα του Frame & Fuzz, όπως αυτές θα αποτυπώνονταν σε πιθανά δελτία ψευτό-καταζητούμενων, σε κάποιο επαρχιακό, τηλεοπτικό κανάλι:

• Spector : Ο Ψηλός, λάτρης της παρατήρησης και του καλού αλκοόλ. Κάνει προσπάθεια να μην πέφτει θύμα για τις δύο αυτές ασχολίες, σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο πρέπει, τουλάχιστον ταυτόχρονα...

• Mr. Balance : Ο Κοντός, προσπαθεί να κρατάει το μικρό του ανάστημα ψηλά, αλλά ζαλίζεται εύκολα. Του αρέσει να διαβάζει βιβλία μεγαλύτερα απ' το μπόι του και να βλέπει ταινίες που τον κάνουν να ζαλίζεται ακόμα περισσότερο...

• Grass : Ο Άγιος, η πιο «βιβλική» φιγούρα του τρίο Στούτζες του Πολυδρόσου. Κρύβεται περίτεχνα πίσω από τον μανδύα κάποιας υποτιθέμενης υπό-κουλτούρας, για να προσδώσει χαρακτήρα στα λεγόμενά του (Θεός φυλάξει)...

Πέρα από τα δικά μας κείμενα, τα οποία θα ανεβαίνουν σε εβδομαδιαία βάση (θα προσπαθήσουμε να δεσμευτούμε σε αυτό), μπορείτε να μας στείλετε τις δικές σας ιδέες στο e-mail της ομάδας [frameandfuzz@gmail.com] και να ξεκινήσουμε ωραίες κουβέντες (όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο μεγάλος Προύσαλης).

Εάν θέλετε να μπλέξετε παραπάνω και να μοιραστείτε ένα δικό σας κείμενο, είσαστε ελεύθεροι να δοκιμάσετε την τύχη σας.

Το Frame & Fuzz θα συνεχίσει να χαμογελάει στους γενναίους αναγνώστες.

Υ.Γ.1 Το logo για το blog, που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του παρθενικού αυτού κειμένου, φιλοτεχνήθηκε από τον τέταρτο της ομάδας, ο οποίος θέλησε να παραμείνει ανώνυμος. Όταν τον ενημερώσαμε πως θα γίνει καθολική χρήση ψευδωνύμων από όλη την ομάδα, επέμεινε πως θέλει να παραμείνει ανώνυμος.

Τότε λοιπόν, καταλάβαμε πως το άτομο είχε χάσει το τρένο της λογικής, από καιρό. Κλέψαμε το αρχείο από το PC του (προφανώς και το είχε αφήσει ανοιχτό ο ανίδεος...) και τον αφήσαμε να ψάχνεται. Δεν έχουμε νεότερα για την κατάστασή του, αλλά του ευχόμαστε τα καλύτερα, όπου κι αν βρίσκεται.

Υ.Γ.2 Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη Σόνια, η οποία -με τη βοήθεια επικίνδυνων εργαλείων, για το μέλλον της ανθρωπότητας, κατά τα λεγόμενα- επιχείρησε να σχεδιάσει και να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα στο καμαράκι. Η ίδια απαρνήθηκε το ψευδώνυμό της, όντας το ψώνιο που τόσο καλά γνωρίζουμε και τόσο πολύ αγαπάμε.

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Η ομάδα του Frame & Fuzz