Ο Άγιος, ένας Κλέφτης Ιδεών

Έφτασε και η δική μου η ώρα. Ο καιρός άλλαξε απότομα τις τελευταίες ημέρες, μύρισε επιτέλους φθινόπωρο. Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσω τη δύναμη των λέξεών μου, για χάρη του Frame & Fuzz. "Βρέφος" καθώς είναι ακόμη, για την ώρα έχει μια μορφή λες και είναι βγαλμένο από τη φαντασία του προσφάτως εκλιπόντα David Lynch και τις Eraserhead-ικές του αποτυπώσεις.

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω πως ο τίτλος του κειμένου δεν με κολακεύει καθόλου... Ανάθεμά σε, αγαπητέ Spector, δυνάστη των τίτλων που μπαίνουν στο μικρό αυτό blog...

Η αλήθεια είναι πως το κείμενο του Mr. Balance μου άρεσε αρκετά (κάτι που φυσικά δεν παραδέχτηκα προς τον ίδιο, just to keep his feet on the ground) και έτσι αποφάσισα να γράψω κάτι παρόμοιο. Μια άτυπη συνέχεια, αν θέλετε, μέσα από τα δικά μου μάτια, σχετικά με τη δύναμη της μουσικής και του κινηματογράφου.

Τι ήταν άραγε αυτό που μας οδήγησε να ψάξουμε, με πιο ουσιαστικό τρόπο, τα δύο εκείνα μεγάλα "κομμάτια"¨της ζωής μας;

Εάν ρωτάτε εμένα (που και να μην το κάνετε, θα απαντήσω), φαίνεται πως οι τέχνες και η ασχολία μας μαζί τους, γύρω τους και μέσα τους, μας δίνει μια γρήγορη διαφυγή, μια στιγμιαία ευκαιρία να αλλάξουμε παραστάσεις, χρησιμοποιώντας εικόνες και ήχους άλλων. Έτσι, εκτός από κλέφτες ιδεών, καταλήγουμε να γινόμαστε και κλέφτες εμπειριών. Εμπειρίες που γεννήθηκαν και αποτυπώθηκαν από άλλους συνανθρώπους μας, οι οποίες κατέληξαν με έναν μαγικό -αλλά απόλυτα κατανοητό και στοχευμένο- τρόπο στα δικά μας λημέρια, στις δικές μας ανάγκες.

Η ζωή μας θα ήταν σίγουρα "φτωχότερη", εάν δεν είχαμε μικρές σκηνές και άλλες μικρές μελωδίες, να ορίζουν την αισθητική μας. Οι κοινές αναφορές, οι ωραίες κουβέντες και οι τσακωμοί για ανούσια -ως επί το πλείστον- ζητήματα αποσκοπούν όλα στις καλλιτεχνικές "ζυμώσεις" που γίνονται καθημερινά, μεταξύ ανθρώπων που κοιτάνε προς μια κοινή κατεύθυνση.

Τα γούστα φυσικά διαφέρουν, αλλά αυτό είναι και το μεγαλύτερο κέρδος της υπόθεσης. Όπως γίνεται συνήθως, η ευκαιρία να ακούσουμε μια νέα άποψη, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει σε νέα συμπεράσματα και σε νέες οπτικές γωνίες είναι πάντοτε καλοδεχούμενη, με ορισμένες και ελάχιστες εξαιρέσεις (καμία από αυτές δεν είναι άξια αναφοράς, δεν κάνουμε το χατίρι κανενός).

Η κάψα που νιώθω κάθε φορά που θα δω μια ταινία ή που θα ακούσω ένα μουσικό άλμπουμ, απογειώνεται σε μια νέα κλίμακα, στην περίτπωση όπου η ανακάλυψη αυτή συνοδεύεται με συζήτηση, επί του πρακτέου.

Ο ήλιος βγαίνει και πάλι, όπως τον βλέπω να αναδύεται αργά-αργά, πίσω από την έντονη βλάστηση του λόφου. Ο αγαπημένος αυτός λόφος, ο οποίος κρύβει με μεγάλη τεχνική το μικρό και ομιχλώδες καμαράκι.

Ας κάνω μια βόλτα, μπας και σκεφτώ έγκαιρα το θέμα για το επόμενο κείμενο, την επόμενη φορά...

Ο αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας, ο Άγιος, από τον οποίο βαφτίστηκα εκ νέου, θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, για να ξεμπλέξει (ίσως και να μπλέξει περισσότερο) την ουρά του, από όσα τον κατατρέχουν. Μπορεί να μοιραζόμαστε το ίδιο ψευδώνυμο, αλλά ευτυχώς δεν μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία.

Μην ανησυχείτε... Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το Frame & Fuzz πιο όμορφο και πιο "ανθρώπινο", μέρα με τη μέρα, κείμενο με το κείμενο... Αρκεί να με πείσουν πιο έντονα και οι δύο συνένοχοι στο έγκλημα (ωωχ, βάλε το χεράκι σου, ω μεγαλοδύναμε).

Υ.Γ. Το σκίτσο του εξωφύλλου, δια χειρός της φαντασμαγορικής Σόνιας, για άλλη μια φορά. Είχαμε ξεκαθαρίσει άραγε ότι δεν παίζει σάλιο ή θα περιμένει άδικα την προκαταβολή της; Ας καθίσουμε φρόνιμα, όσο μας αφήνει!!

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Grass

Μια Κλεφτή Ματιά, από τα Μάτια ενός Κοντού

Σε μια προσπάθεια να σκαρφιστώ το θέμα για το πρώτο μου κείμενο, σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερη ιδέα να χρησιμοποιήσω την μοναδική αυτή ευκαιρία, για να πω μερικά έξτρα πραγματάκια για εμένα, ίσως σε μια προσπάθεια να δω εάν θα φτιαχτεί κάτι ενδιαφέρον ως τελικό αποτέλεσμα (συν ότι θα ήταν περίεργο να το κάνω αργότερα, σε δεύτερο χρόνο).

Βέβαια, όλο αυτό μπορεί να έγινε επειδή δεν μπόρεσα να βρω κάποια ιδέα μέσα στην εβδομάδα, αλλά δεν θα το αναλύσω (ας το κρατήσουμε ως το πρώτο μας μυστικό, από τους άλλους δύο και-καλά-γαμάω-και-βρίσκω-θέματα-τόσο-εύκολα-σα-να-βάζω-ένα-ποτήρι-νερό, όπως έχει πει ο μεγάλος Τσιάρτας, κάποτε...

Καθώς βρισκόμασταν λοιπόν στο καμαράκι τις προάλλες, κατάλαβα πως οι ασχολίες μου με έχουν βοηθήσει να συναναστρέφομαι με ανθρώπους, με τους οποίους σε διαφορετικές περιπτώσεις θα λέγαμε στην καλύτερη των περιπτώσεων μια απλή, ίσως λίγο ψυχρή, καλημέρα, μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της ζωής, που σε αναγκάζουν να γίνεσαι ολίγον τι... μαλάκας.

Εντάξει, χωρίς να θέλω να το βαρύνω τόσο, μάλλον θα λέγαμε και μια κουβέντα παραπάνω με τα παιδιά ούτως ή άλλως, ωστόσο οι κοινές αναφορές και η αγάπη μας για συγκεκριμένα ενδιαφέροντα, μας βάζει σε έναν δρόμο για να ανοίξουμε κουβέντες πολύ ευκολότερα από ότι θα γινόταν σε άλλες καθημερινές περιστάσεις.

Από τη σκέψη αυτή λοιπόν, σκάλισα λίγο περισσότερο το μυαλό μου, για να προσπαθήσω να καταλάβω τους λόγους που ξεκίνησα να βλέπω ταινίες, καθώς και τους λόγους όπου η μουσική δεν έφυγε ποτέ από τον αέρα του δωματίου μου, αντίστοιχα.

Το μυαλό μου ξεκίνησε να στροβιλίζει γύρω από τις πρώτες εικόνες, τις πρώτες αναμνήσεις...

Τι να ήταν άραγε αυτό που με τράβηξε στον κόσμο των οπτικοακουστικών τεχνών (τι λέω μωρέ πρωινιάτικα);

Η μουσική έδωσε την ευκαιρία στο μυαλό μου να γεννήσει νέα συναισθήματα. Όπως κι εσείς άλλωστε, έτσι και εγώ έχω γελάσει με ένα τραγούδι, έχω κλάψει με ένα άλλο, έχω σπάσει το μισό μου σπίτι με κάποιο τρίτο (όχι τα καλά οικογενειακά σερβίτσα, προς Θεού).

Το ίδιο ισχύει και για τον κινηματογράφο, ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό. Στις ταινίες, ούτως ή άλλως, όλες οι τέχνες προσπαθούν να δέσουν αρμονικά. Άλλες φορές το πετυχαίνουν (σε εσένα αναφέρομαι, σπουδαίε αφηρημένε σκηνοθέτη) και άλλες φορές όχι (ας μην αναφερθώ καλύτερα...), κάτι το οποίο τελικά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.

Μέσα από τη μουσική και το σινεμά, κατάλαβα πως όλοι μας, μπορούμε να ονειρευτούμε. Μπορούμε να φανταστούμε νέους κόσμους, ομορφότερες και πιο ουσιαστικές συναναστροφές μεταξύ μας, έχοντας μοναδικό κοινό σημείο μερικές νότες ή μερικές κινούμενες εικόνες. Και αυτό, είναι σπουδαία υπόθεση.

Εάν κρατήσω το αχαλίνωτο, μπορώ να γράφω για ώρες. Το καμαράκι του Πολυδρόσου με κρατάει σε μια ισορροπία, καθώς μου θυμίζει ότι θα έχουμε τον απαραίτητο χρόνο στα χέρια μας, για να βουτήξουμε στα βαθιά, μέσα στις επόμενες εβδομάδες, στους επόμενους μήνες, ελπίζω και στα επόμενα χρόνια (βλέμμα προς τους συνεργούς Spector και Grass).

Μέχρι το επόμενο, σκεφτείτε και στείλτε μας τη δική σας εκδοχή της ιστορίας.

Πως ερωτευτήκατε τις νότες και τις εικόνες;

Ποιές από αυτές παραμένουν αγαπημένες και ποιές έχουν ξεθωριάσει, με το πέρασμα του χρόνου;

Πως είναι ένα γρήγορο POV του δικού σας κόσμου;

Ο "κοντός" της παρέας, over and out!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά τη φίλη μας, Σόνια, για το εξώφυλλο. Σόνια, είσαι μεγάλη ψυχή λέμε!!).

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Mr. Balance

Ένα Γράμμα στον Άνδρα με τα Μαύρα

Σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται 23 χρόνια από τον θάνατο του τεράστιου Johnny Cash. Γράφοντας λοιπόν το πρώτο μου κείμενο για λογαριασμό του Frame & Fuzz για τον πολυαγαπημένο μουσικό, θα μπορούσα να ξεκινήσω χρησιμοποιώντας όλα τα ωραία κλισέ που λέγονται για τους εκλιπόντες μουσικούς (η φωνή που σώπασε, η κιθάρα που έμεινε ξεκούρδιστη και άλλα τέτοια). Φυσικά, δεν θα το κάνω.

Όποιος έχει ακούσει έστω ένα τραγούδι του ξέρει πως ο Cash ήταν ένας άνθρωπος με φωνή σαν παλιό ξύλο, με χιούμορ σκληρό σαν πέτρα και με μια ζωή τόσο γεμάτη αντιφάσεις -πιστός και αμαρτωλός, τρυφερός και επαναστάτης- που δεν χωράει σε ένα απλό κείμενο-μνημόσυνο. Χωράει καλύτερα σε μια ιστορία. Ας την πούμε λοιπόν, όχι όπως θα λεγόταν ως επικήδειος, αλλά όπως θα λεγόταν σε μια καλή παρέα δίπλα σε μια φωτιά που σιγοκαίει, για εκείνο το αγόρι, που έγινε τελικά ο Άνδρας με τα Μαύρα που όλοι αγαπάμε να ακούμε.
Ο Johnny Ray (J.R.) Cash πήρε τις πρώτες του ανάσες, στον μάταιο τούτο κόσμο, στις 26 Φεβρουαρίου του 1932 στο Kingsland του Arkansas, μέσα στη σκόνη της Μεγάλης Ύφεσης.
Τρία χρόνια αργότερα η οικογένεια μετακόμισε στο Dyess, έναν αγροτικό συνεταιρισμό που είχε στηθεί από την κυβέρνηση Roosevelt για να δώσει γη και μια δεύτερη ευκαιρία σε φτωχές οικογένειες του Νότου. Εκεί ο μικρός J.R. μεγάλωσε μαζεύοντας βαμβάκι κάτω από τον ήλιο, δουλεύοντας από πέντε χρονών, ενώ άκουγε προσηλωμένος τη μητέρα του, την Carrie, να τραγουδάει ύμνους και να παίζει κιθάρα, στο πλάι του.

Ήταν εκείνη που πρώτη κατάλαβε πως ο γιος της είχε φωνή -μια φωνή βαθιά, παράξενη για παιδί, λες και την είχε δανεική.

Ο πατέρας του, ο Ray, ήταν σκληρός, όπως σκληρή ήταν κι η ζωή που τους είχε τύχει. Δεν ήταν εύκολος με τα λόγια, ούτε με τη στοργή. Κι όμως η οικογένεια Cash δεν ήταν δυστυχισμένη. Μάλλον μιλάμε για μια τυπική οικογένεια του Νότου, φτιαγμένη για σκληρή εργασία, τακτικές επισκέψεις στην τοπική εκκλησία και με ένα ραδιόφωνο να είναι μόνιμως στα γκάζια, με τον Jimmie Rodgers και τις πρώτες μελωδίες της country να μπαίνουν στο ταπεινό τους σπιτικό, μέσα από τα κύματα του αιθέρα.

Το πιο βαθύ σημάδι στην παιδική του ηλικία δεν ήρθε όμως από τη φτώχεια, αλλά από μια τραγωδία. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Jack, δύο χρόνια μεγαλύτερος, σκοτώθηκε το 1944, εξαιτίας ενός ατυχήματος στο πριστήριο όπου δούλευε, μόλις 14 ετών. Ο μικρός Johnny δεν ήταν μαζί του εκείνη τη μέρα, κάτι που θα συνέχιζε να τον στοιχειώνει για δεκαετίες. Ο πατέρας του, μέσα στον πόνο του, άφηνε συχνά να εννοηθεί πως θα προτιμούσε να είχε φύγει ο Johnny αντί για τον Jack, εκείνον τον «καλό» γιο, που ονειρευόταν να γίνει ιεροκήρυκας. Ο Cash δεν το ξέχασε ποτέ αυτό, καθώς φαίνεται να το μετέτρεψε σε καύσιμο για μια ζωή αφιερωμένη στο να μιλάει για τους πονεμένους και ξεχασμένους. Τους αμαρτωλούς που ήθελαν μια δεύτερη ευκαιρία. Τους ανθρώπους που ανήκανε στο ίδιο κουρμπέτι, εκείνους που τους ένιωθε σαν δεύτερη οικογένεια.

Βρισκόμαστε στις απαρχές της δεκαετίας του '50 και ο Cash κατατάσσεται στην Πολεμική Αεροπορία. Τον βρίσκουμε στο Landsberg της Γερμανίας, όπου εργάζεται ως χειριστής ασυρμάτου, υποκλέπτοντας μηνύματα από τις Σοβιετικές βάσεις. Λέγεται πως ήταν από τους πρώτους Αμερικανούς που έμαθαν για τον θάνατο του Joseph Stalin. Εκεί, στη Γερμανία, αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και έστησε το πρώτο του συγκρότημα, τους «Landsberg Barbarians». Εκεί επίσης, βλέποντας μια παλιά ταινία για τη κρατική φυλακή Folsom, γεννήθηκε ο πυρήνας ενός τραγουδιού που θα τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.

Τα βράδια της θητείας του τα περνούσε γράφοντας εκατοντάδες γράμματα στη Vivian Liberto, το κορίτσι που είχε γνωρίσει πριν φύγει και που θα γινόταν η πρώτη του σύζυγος το 1954. Σε συνέχεια της απολύσεώς του, εγκαταστάθηκε μαζί της στο Memphis, όπου πουλούσε ηλεκτρικές συσκευές πόρτα-πόρτα και παρακολουθούσε νυχτερινά μαθήματα για να γίνει εκφωνητής ραδιοφώνου. Καμία σχέση, δηλαδή, με τη μουσική, όπως τον μάθαμε μετέπειτα. Αυτό βέβαια, μέχρι που γνώρισε δύο μηχανικούς αυτοκινήτων, τον Luther Perkins και τον Marshall Grant, με τους οποίους άρχισε να παίζει μουσική τα βράδια, πιο πολύ από πλήξη παρά από κάποια μεγαλύτερη φιλοδοξία.

Το τρίο πήγε στα γραφεία της Sun Records να δοκιμαστεί, θέλοντας να ηχογραφήσει θρησκευτικά τραγούδια. Ο Sam Phillips, ο θρυλικός παραγωγός -που είχε ήδη ανακαλύψει τον Elvis Presley λίγο νωρίτερα- τους είπε ξεκάθαρα πως η gospel δεν πουλάει και ότι εάν ήθελαν να ελπίζουν για κάτι, θα έπρεπε να γυρίσουν με κάτι δικό τους.

Κάπως έτσι, ο Cash γύρισε με το «Hey Porter», ενώ λίγο αργότερα ηχογραφήθηκε το «Cry Cry Cry» -η πρώτη του δισκογραφική δουλειά- το 1955. Έναν χρόνο μετά ήρθε το «I Walk the Line», γραμμένο ως όρκος πίστης στη Vivian όσο ήταν μακριά της περιοδεύοντας, με εκείνο το χαρακτηριστικό βουητό που ο ίδιος έφτιαχνε. 

Πως το έκανε αυτό, σας ακούω να ρωτάτε (μάλλον).

Η αποκάλυψη του τεχνάσματος είναι πως περνούσε μια κόλλα χαρτί ανάμεσα στις χορδές της κιθάρας του. Απλά και όμορφα.

Η φήμη ήρθε γρήγορα, όμως ο Cash δεν έμοιαζε ποτέ με τους υπόλοιπους μουσικούς αστέρες. Ντυνόταν στα μαύρα σε μια εποχή που όλοι φορούσαν αστραφτερά κοστούμια, κι όταν αργότερα του ζήτησαν να δώσει εξηγήσεις για τις στυλιστικές του επιλογές (άντε να χαθείτε ρε κιτρινιασμένοι) απάντησε πως τα μαύρα του θύμιζαν αυτούς που δεν είχαν φωνή -τους φτωχούς, τους φυλακισμένους, τους άρρωστους, εκείνους που χαροπαλεύουν στο περιθώριο. Το 1958 πήρε την απόφαση να αφήσει τη Sun για χάρη της Columbia, αναζητώντας μεγαλύτερη ελευθερία στο τι θα μπορούσε να ηχογραφήσει.

Η δεκαετία του '60 τον βρήκε στην κορυφή της δόξας, αλλά και βαθιά μπλεγμένο με αμφεταμίνες, που έμοιαζαν ως απαραίτητο «καύσιμο» για να αντέχει τις ατελείωτες περιοδείες. Ήταν χρόνια χαοτικά, γεμάτα συλλήψεις που σήμερα ακούγονται σχεδόν αστείες. Συγκεκριμένα, το 1965 συνελήφθη στο El Paso με χάπια κρυμμένα στη θήκη της κιθάρας του και ποζάρισε χαμογελαστός στους αστυνομικούς των φυλακών, λες και επρόκειτο για φωτογράφιση δίσκου. Την ίδια χρονιά, το τροχόσπιτό του προκάλεσε πυρκαγιά σε δάσος της California, καταστρέφοντας εκατοντάδες στρέμματα και απειλώντας ένα καταφύγιο σπάνιων κόνδορων. Όταν τον ρώτησαν στο δικαστήριο γιατί το έκανε, απάντησε πως δεν έφταιγε αυτός, έφταιγε το φορτηγό του -και αφού το φορτηγό είχε πια καεί ολοσχερώς, δεν μπορούσε κανείς να το καλέσει για κατάθεση.

Πίσω από το χάος όμως υπήρχε πάντα μια γνήσια συμπόνια. Το 1968 και το 1969 ηχογράφησε ζωντανά τους θρυλικούς δίσκους στις φυλακές Folsom και San Quentin αντίστοιχα, επειδή πίστευε πραγματικά πως οι κρατούμενοι άξιζαν αξιοπρέπεια και έπρεπε να έχουν τις απαραίτητες δόσεις διασκέδασεις.

Μιλούσε μαζί τους σαν ίσος προς ίσον, κάτι το οποίο το ένιωθαν από την πρώτη κιόλας στιγμή. Λίγο αργότερα, απέκτησε τη δική του τηλεοπτική εκπομπή -το «The Johnny Cash Show»- όπου κάλεσε ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα ο Bob Dylan, η Joni Mitchell και ο Louis Armstrong, γεγονός που έδειχνε πως δεν φοβόταν τους πειραματισμούς.

Ο γάμος του με τη Vivian, που είχε ξεκινήσει με εκατοντάδες ερωτικά γράμματα, δεν άντεξε στην πίεση της φήμης, των περιοδειών και του εθισμού. Απέκτησαν τέσσερις κόρες -μία εξ αυτών, η Rosanne, θα γινόταν κι εκείνη σπουδαία τραγουδοποιός στην πορεία της ζωής- αλλά χώρισαν το 1966.

Στο μεταξύ, από το 1961, στη σκηνή του είχε προστεθεί μια γυναίκα που γνώριζε από παιδί, καθώς προερχόταν κι εκείνη από μια θρυλική οικογένεια της country μουσικής, τους Carter. Το κορίτσι αυτό δεν ήταν άλλο από τη June Carter. Ο έρωτάς τους ήταν ένοχος και τρικυμιώδης, καθώς και οι δύο ήταν παντρεμένοι. Αυτός ακριβώς ο απαγορευμένος πόθος γέννησε το «Ring of Fire», τραγούδι που έγραψε η ίδια η June μαζί με τον Merle Kilgore, εμπνευσμένο από την ίδια της τη φλόγα για τον Cash, προτού καν εκείνος το κάνει διεθνή επιτυχία.

Στην πραγματικότητα, η June ήταν το χέρι που τον κράτησε όρθιο, όταν ο εθισμός απειλούσε να τον καταπιεί. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1968, σε μια συναυλία του στο Ontario, ο Cash σταμάτησε στη μέση του τραγουδιού, γονάτισε μπροστά σε όλο το κοινό και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Εκείνη είπε το ναι, χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο. Παντρεύτηκαν τον επόμενο μήνα κι έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό της, αποκτώντας έναν γιο, τον John Carter Cash, το 1970.

Όπως οι αγάπες του, έτσι και οι φιλίες του ήταν εξίσου θρυλικές. Ο Kris Kristofferson, τότε ακόμα άσημος τραγουδοποιός, λέγεται πως προσγείωσε ελικόπτερο στην αυλή του Cash μόνο και μόνο για να τον πείσει να ακούσει μια demo κασέτα. Μια ιστορία που έχει διηγηθεί με αρκετά διαφορετικές εκδοχές στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά που έχει μείνει αναπόσπαστο κομμάτι του μύθου γύρω από τους δυο τους. Μαζί με τον Kristofferson, τον Willie Nelson και τον Waylon Jennings σχημάτησαν τους «Highwaymen», μια παρέα εξεγερμένων που περνούσαν τις περιοδείες παίζοντας χαρτιά και κάνοντας ο ένας στον άλλον φάρσες και καφρίλες, λες και βρισκόσουν σε παρέα εφήβων. Επίσης, τον συνέδεε βαθειά μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού με τον Bob Dylan. Όταν η folk κοινότητα γύρισε την πλάτη στον Dylan επειδή τόλμησε να «ηλεκτρίσει» τη μουσική του, ο Cash ήταν από τους λίγους που τον υπερασπίστηκαν δημόσια, ενώ λίγα χρόνια αργότερα τραγούδησαν μαζί ως ντουέτο στο άλμπουμ «Nashville Skyline».

Με τον πατέρα του η σχέση παρέμεινε δύσκολη σχεδόν μέχρι το τέλος, αν και η επιτυχία έφερε κάποιου είδους συμφιλίωση -ο Johnny Cash φρόντιζε πάντα οικονομικά τους γονείς του. Με τη μητέρα του αντίθετα, ο δεσμός παρέμενε ουσιώδης και βαθύς, καθώς εκείνη πλήρωνε τα μαθήματα φωνητικής του όταν ήταν νέος, μέχρι που μια δασκάλα τής είπε πως καλύτερα να σταματήσει να τον στέλνει, γιατί η φυσική του φωνή είχε ήδη μέσα της ό,τι χρειαζόταν.

Κι ο αδερφός του, ο Jack; Δεν θα λέγαμε πως έφυγε ποτέ, στην πραγματικότητα. Ο Cash μιλούσε γι' αυτόν σε συνεντεύξεις δεκαετίες αργότερα με την ίδια φρεσκάδα της μνήμης αλλά και του πόνου, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι αναφερόταν σε κάτι που είχε συμβεί μόλις την προηγούμενη μέρα.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, η βιομηχανία τον είχε ξεγράψει εντελώς. Η Columbia τον απέλυσε, οι πωλήσεις είχαν πέσει κι ο κόσμος τον θεωρούσε πια κομμάτι του παρελθόντος, ένα μουσικό «απολίθωμα». Το 1994 όμως συνέβη κάτι απρόσμενο, όταν ο παραγωγός Rick Rubin, τον έπεισε να ηχογραφήσουν μαζί κάτι ριζικά διαφορετικό. Ηχογράφηση μόνο μιας φωνής του και μιας κιθάρας, χωρίς φανφάρες και άλλα στολίδια. Η σειρά «American Recordings» τον σύστησε σε μια ολόκληρη νέα γενιά ακροατών, μέσα από απρόσμενες διασκευές τραγουδιών των Soundgarden ή των Nine Inch Nails.

Το βιντεοκλίπ για το «Hurt», το 2002, γυρισμένο μέσα στο παλιό, πια ερειπωμένο σπίτι-μουσείο της οικογένειας, με πλάνα από τη νεανική του δόξα να εναλλάσσονται με το πρόσωπό του, με εκείνη τη ματιά της June που τον κοιτούσε με δάκρυα από το πλάι, θεωρείται σήμερα μια από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες που έχουν γίνει ποτέ, κερδίζοντας βραβεία και εισάγοντάς τον Johnny -στα εβδομήντα του χρόνια πλέον- ξανά στη μουσική κουλτούρα της εποχής. Ο ίδιος ο Trent Reznor, συνθέτης του τραγουδιού, παραδέχτηκε αργότερα πως ακούγοντας τον Cash να το τραγουδά, ένιωσε το κομμάτι να μην του ανήκει πια. Ο Cash το είχε κάνει πια απόλυτα δικό του.

Δυστυχώς, η υγεία του εξακολουθούσε να παίρνει την κατιούσα. Ο διαβήτης του είχε προκαλέσει σοβαρή νευροπάθεια, τον είχε σχεδόν τυφλώσει, τον ανάγκαζε πολλές φορές να χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι για να μετακινηθεί. Κι όμως, αυτός επέμενε να ηχογραφεί, να τραγουδάει, να δουλεύει. Όσοι τον επισκέπτονταν εκείνα τα χρόνια, έχουν να θυμούνται πως δεν έχασε ποτέ το χιούμορ του, αστειευόμενος με την ίδια του την κατάσταση όπως έκανε σε όλη του τη ζωή.

Ήταν 15 Μαΐου του 2003 όταν πέθανε η αγαπημένη του June, μετά από επιπλοκές σε καρδιοχειρουργική επέμβαση. Ο Cash, συντετριμμένος, βρήκε καταφύγιο ξανά στη μόνη γλώσσα που ήξερε πραγματικά καλά, εκείνη της μουσικής. Συνέχισε να ηχογραφεί μέχρι τις τελευταίες του ανάσες, λέγοντας σε όλους πως το τραγούδι και η μουσική ήταν τα μόνα που τον κρατούσαν ακόμα όρθιο. 

Τέσσερις μήνες αργότερα, με το ημερολόγιο να μένει στις 12 Σεπτεμβρίου του 2003, έφυγε κι εκείνος, στο νοσοκομείο Baptist του Nashville, από επιπλοκές λόγω του διαβήτη. Δύο ακόμα δίσκοι -ημιτελείς όταν πέθανε- κυκλοφόρησαν αργότερα, ως τα τελευταία γράμματα ενός ανθρώπου που δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδάει, ούτε μπροστά στον ίδιο τον θάνατο.

Κάπου εδώ βέβαια, προχωράμε σε υποστολή για σήμερα...

Ο χρόνος πέρασε και η ώρα τέλειωσε...

Για σήμερα, για το υπόλοιπο της ημέρας, σας προτρέπω να ανατρέξετε στη δισκογραφία του και να ακούσετε τραγούδια που ίσως έχετε καιρό να ακούσετε.

Σας προτρέπω επίσης να αναζητήσετε μερικές απο τις ταινίες, στις οποίες συμμετείχε ως πρωταγωνιστικό πρόσωπο. Η μουσική ήταν αδιαμφισβήτητα το κομμάτι για το οποίο θα τον μνημονεύουμε, ωστόσο ο ρόλος του ως Johnny Cabot στο «Five Minutes to Live» σε σκηνοθεσία Bill Karn ή ως Abe Cross στο «A Gunfight» σε σκηνοθεσία Lamont Johnson παραμένουν απολαυστικές.

J.R. Cash, σε χαιρετούμε από το μικρό μας καμαράκι, όπου κι αν βρίσκεσαι...

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν εντός του κειμένου αποσκοπούν καθαρά σε ενημερωτικούς σκοπούς, ενώ τα δικαιώματα χρήσης τους ανήκουν στους νόμιμους δημιουργούς τους και μόνο.

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Spector

Γεννημένο Μέσα στη Θολούρα

Καλοκαίρι τέλος. Διακοπές τέλος. Λεφτά, επίσης τέλος...

Για αυτό και εμείς, καθώς μπαίνει σιγά-σιγά το φθινόπωρο, αλλάζουμε ενδυμασία και απο ξέγνοιαστοι τζίτζικες γινόμαστε τρεχαλατζήδες μέρμηγκες. 

Μαζευόμαστε πλέον σε ένα καμαράκι, μέσα στη ρεματιά του Πολυδρόσου, για να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε αλά σπιτίσια, αποτάσσοντας καθ' αυτό τον τρόπο τα αμάσητα του everyday life, που λέμε και στο χωριό μας.

Ωστόσο, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, προκύπτει το σπουδαίο ερώτημα: Τι μπορεί να συμβεί, όταν μαζεύεις μια παρέα από ξερόλες, σε έναν μικρό χώρο?

Αρχικά, να συστηθούμε, για να πάρετε μια πρώτη γεύση, σχετικά με το τι κουμάσια είναι τα άτομα που θα γράφουν από εδώ και στο εξής, σε τούτο τον εικονικό χώρο.

Τι είναι αυτό που θέλουμε να δείχνουμε: Άτομα της καλής παρέας, που γουστάρουν να συζητάνε για σινεμά και μουσική, εκτός των πολλών άλλων.

Τι είναι αυτό που μάλλον δείχνουμε αρκετές φορές: Άτομα που προσπαθούν να κουφάνουν ανυποψίαστα θύματα, με τη πρώτη κουλαμάρα που θα τους έρθει στο μυαλό.

Τι είναι αυτό που σίγουρα καταλήγουμε να δείχνουμε: Άτομα που δεν θα ήθελες σε καμία περίπτωση να συναναστραφείς, καθώς πίνεις την μετα-κινηματογραφική ή μετα-συναυλιακή σου μπύρα, σε κάποιο μπαρ της πόλης.

Θα προσπαθήσουμε να μη γίνουμε ανυπόφοροι, ως συνήθως. Αυτή τη φορά, η τύχη ίσως να σας χαμογελάσει, ω σπουδαίοι αναγνώστες. Η μπίλια ίσως και να κάτσει στο νούμερο που ποντάρατε, παίρνοντας πίσω τα τελευταία σας ψιλά.

Το αν θα ρισκάρετε για δεύτερη φορά (εάν συνεχίσετε να διαβάζετε τις μαλακίες μας τουτέστιν) είναι αποκλειστικά δική σας απόφαση, ενώ καμία ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί στη συντακτική ομάδα.

Για να προχωρήσουμε παρακάτω στο έργο, σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε τις ευλογίες του web που δόθηκαν απλόχερα στους άπληστους χωριανούς (αυτό είναι το que μας ρεμάλια, εδώ μπαίνουμε), για να μεταφέρουμε τις συζητήσεις μας -και πολύ περισσότερο τη μανία μας- σε ένα ιστολόγιο (πως το μιλάμε το ελληνικό, ρε γαμώτο).

Έτσι, όπως ο Γερμανός μάγος Dr. Caligari εκμεταλλευόταν τον υπναρά Cesare (σπουδαιότεροι μαύροι κύκλοι στην ιστορία του θεάματος να τονίσουμε) για να δικαιολογήσει τη ματαιοδοξία του, έναν αιώνα πριν, έτσι ακριβώς και εμείς -εκμεταλλευόμενοι τις ευλογίες που αναφέραμε προ ολίγου- θα αραδιάζουμε εδώ τις ιδεάρες μας, μπας και βρεθούν άλλοι πειραγμένοι που θα διαβάσουν όσα γράφουμε και κάπως θα διασκεδάσουν (θα είσαστε πράγματι πειραγμένοι, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε).

Στο παρασύνθημα λοιπόν... Το όνομα αυτού... Frame & Fuzz (μικρή διακοπή για χειροκρότημα και λατρευτικές θυσίες).

Μια μικρή περιγραφή για τις βρωμόφατσες που απαρτίζουν την ομάδα του Frame & Fuzz, όπως αυτές θα αποτυπώνονταν σε πιθανά δελτία ψευτό-καταζητούμενων, σε κάποιο επαρχιακό, τηλεοπτικό κανάλι:

• Spector : Ο Ψηλός, λάτρης της παρατήρησης και του καλού αλκοόλ. Κάνει προσπάθεια να μην πέφτει θύμα των παραπάνω, σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο πρέπει, τουλάχιστον ταυτόχρονα...

• Mr. Balance : Ο Κοντός, προσπαθεί να κρατάει το μικρό του ανάστημα ψηλά, αλλά ζαλίζεται εύκολα. Του αρέσει να διαβάζει βιβλία μεγαλύτερα απ' το μπόι του και να βλέπει ταινίες που τον κάνουν να ζαλίζεται ακόμα περισσότερο...

• Grass : Ο Άγιος, η πιο «βιβλική» φιγούρα του τρίο Στούτζες του Πολυδρόσου. Κρύβεται περίτεχνα πίσω από τον μανδύα κάποιας υποτιθέμενης υπό-κουλτούρας, για να προσδώσει χαρακτήρα στα λεγόμενά του (Θεός φυλάξει)...

Πέρα από τα δικά μας κείμενα, τα οποία θα ανεβαίνουν σε εβδομαδιαία βάση (θα προσπαθήσουμε να δεσμευτούμε σε αυτό), μπορείτε να μας στείλετε τις δικές σας ιδέες στο e-mail της ομάδας [frameandfuzz@gmail.com] και να ξεκινήσουμε ωραίες κουβέντες (όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο μεγάλος Προύσαλης).

Εάν θέλετε να μπλέξετε παραπάνω και να μοιραστείτε ένα δικό σας κείμενο, είσαστε ελεύθεροι να δοκιμάσετε την τύχη σας.

Το Frame & Fuzz θα συνεχίσει να χαμογελάει στους γενναίους αναγνώστες.

Υ.Γ.1 Το logo για το blog, που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του παρθενικού αυτού κειμένου, φιλοτεχνήθηκε από τον τέταρτο της ομάδας, ο οποίος θέλησε να παραμείνει ανώνυμος. Όταν τον ενημερώσαμε πως θα γίνει καθολική χρήση ψευδωνύμων από όλη την ομάδα, επέμεινε πως θέλει να παραμείνει ανώνυμος.

Τότε λοιπόν, καταλάβαμε πως το άτομο είχε χάσει το τρένο της λογικής, από καιρό. Κλέψαμε το αρχείο από το PC του (προφανώς και το είχε αφήσει ανοιχτό ο ανίδεος...) και τον αφήσαμε να ψάχνεται. Δεν έχουμε νεότερα για την κατάστασή του, αλλά του ευχόμαστε τα καλύτερα, όπου κι αν βρίσκεται.

Υ.Γ.2 Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη Σόνια, η οποία -με τη βοήθεια επικίνδυνων εργαλείων, για το μέλλον της ανθρωπότητας, κατά τα λεγόμενα- επιχείρησε να σχεδιάσει και να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα στο καμαράκι. Η ίδια απαρνήθηκε το ψευδώνυμό της, όντας το ψώνιο που τόσο καλά γνωρίζουμε και τόσο πολύ αγαπάμε.

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Η ομάδα του Frame & Fuzz