Ο Άγιος, ένας Κλέφτης Ιδεών

Έφτασε και η δική μου η ώρα. Ο καιρός άλλαξε απότομα τις τελευταίες ημέρες, μύρισε επιτέλους φθινόπωρο. Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσω τη δύναμη των λέξεών μου, για χάρη του Frame & Fuzz. "Βρέφος" καθώς είναι ακόμη, για την ώρα έχει μια μορφή λες και είναι βγαλμένο από τη φαντασία του προσφάτως εκλιπόντα David Lynch και τις Eraserhead-ικές του αποτυπώσεις.

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω πως ο τίτλος του κειμένου δεν με κολακεύει καθόλου... Ανάθεμά σε, αγαπητέ Spector, δυνάστη των τίτλων που μπαίνουν στο μικρό αυτό blog...

Η αλήθεια είναι πως το κείμενο του Mr. Balance μου άρεσε αρκετά (κάτι που φυσικά δεν παραδέχτηκα προς τον ίδιο, just to keep his feet on the ground) και έτσι αποφάσισα να γράψω κάτι παρόμοιο. Μια άτυπη συνέχεια, αν θέλετε, μέσα από τα δικά μου μάτια, σχετικά με τη δύναμη της μουσικής και του κινηματογράφου.

Τι ήταν άραγε αυτό που μας οδήγησε να ψάξουμε, με πιο ουσιαστικό τρόπο, τα δύο εκείνα μεγάλα "κομμάτια"¨της ζωής μας;

Εάν ρωτάτε εμένα (που και να μην το κάνετε, θα απαντήσω), φαίνεται πως οι τέχνες και η ασχολία μας μαζί τους, γύρω τους και μέσα τους, μας δίνει μια γρήγορη διαφυγή, μια στιγμιαία ευκαιρία να αλλάξουμε παραστάσεις, χρησιμοποιώντας εικόνες και ήχους άλλων. Έτσι, εκτός από κλέφτες ιδεών, καταλήγουμε να γινόμαστε και κλέφτες εμπειριών. Εμπειρίες που γεννήθηκαν και αποτυπώθηκαν από άλλους συνανθρώπους μας, οι οποίες κατέληξαν με έναν μαγικό -αλλά απόλυτα κατανοητό και στοχευμένο- τρόπο στα δικά μας λημέρια, στις δικές μας ανάγκες.

Η ζωή μας θα ήταν σίγουρα "φτωχότερη", εάν δεν είχαμε μικρές σκηνές και άλλες μικρές μελωδίες, να ορίζουν την αισθητική μας. Οι κοινές αναφορές, οι ωραίες κουβέντες και οι τσακωμοί για ανούσια -ως επί το πλείστον- ζητήματα αποσκοπούν όλα στις καλλιτεχνικές "ζυμώσεις" που γίνονται καθημερινά, μεταξύ ανθρώπων που κοιτάνε προς μια κοινή κατεύθυνση.

Τα γούστα φυσικά διαφέρουν, αλλά αυτό είναι και το μεγαλύτερο κέρδος της υπόθεσης. Όπως γίνεται συνήθως, η ευκαιρία να ακούσουμε μια νέα άποψη, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει σε νέα συμπεράσματα και σε νέες οπτικές γωνίες είναι πάντοτε καλοδεχούμενη, με ορισμένες και ελάχιστες εξαιρέσεις (καμία από αυτές δεν είναι άξια αναφοράς, δεν κάνουμε το χατίρι κανενός).

Η κάψα που νιώθω κάθε φορά που θα δω μια ταινία ή που θα ακούσω ένα μουσικό άλμπουμ, απογειώνεται σε μια νέα κλίμακα, στην περίτπωση όπου η ανακάλυψη αυτή συνοδεύεται με συζήτηση, επί του πρακτέου.

Ο ήλιος βγαίνει και πάλι, όπως τον βλέπω να αναδύεται αργά-αργά, πίσω από την έντονη βλάστηση του λόφου. Ο αγαπημένος αυτός λόφος, ο οποίος κρύβει με μεγάλη τεχνική το μικρό και ομιχλώδες καμαράκι.

Ας κάνω μια βόλτα, μπας και σκεφτώ έγκαιρα το θέμα για το επόμενο κείμενο, την επόμενη φορά...

Ο αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας, ο Άγιος, από τον οποίο βαφτίστηκα εκ νέου, θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, για να ξεμπλέξει (ίσως και να μπλέξει περισσότερο) την ουρά του, από όσα τον κατατρέχουν. Μπορεί να μοιραζόμαστε το ίδιο ψευδώνυμο, αλλά ευτυχώς δεν μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία.

Μην ανησυχείτε... Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το Frame & Fuzz πιο όμορφο και πιο "ανθρώπινο", μέρα με τη μέρα, κείμενο με το κείμενο... Αρκεί να με πείσουν πιο έντονα και οι δύο συνένοχοι στο έγκλημα (ωωχ, βάλε το χεράκι σου, ω μεγαλοδύναμε).

Υ.Γ. Το σκίτσο του εξωφύλλου, δια χειρός της φαντασμαγορικής Σόνιας, για άλλη μια φορά. Είχαμε ξεκαθαρίσει άραγε ότι δεν παίζει σάλιο ή θα περιμένει άδικα την προκαταβολή της; Ας καθίσουμε φρόνιμα, όσο μας αφήνει!!

Με πολύ προχειρότητα, χάος και μεράκι,

Grass